Επικοινωνήστε μαζί μας:
Γράφει ο Κώστας Βάσιας (Φυσιοθεραπευτής)
Γεννιόμαστε με μια αναπνοή. Πεθαίνουμε με μια αναπνοή.
Η αναπνοή είναι η πρώτη και η τελευταία λειτουργία του ανθρώπινου σώματος, αλλά και όλων των οργανισμών. Η λειτουργία της, γίνεται από τους πνεύμονες και ορισμένους μύες. Είναι μία εσωτερική λειτουργία όπου ο οργανισμός παίρνει και δίνει, σε ένα άλλο επίπεδο καθαρά ενεργειακό. Η αναπνοή γίνεται φορέας βιοενέργειας και βασικός τροφοδότης ενέργειας, σε όλα τα συστήματα. Το βρέφος παίρνει με κόπο και ξάφνιασμα την πρώτη του αναπνοή και ο άνθρωπος εκπνέει πολλές φορές λυτρωτικά από αυτόν τον κόσμο. Ο σωστός τρόπος αναπνοής μπορεί να μας βοηθήσει να αναπτύξουμε πολλές δυνατότητες σε επίπεδο σωματικό, νοητικό και ψυχικό.
Η επιστήμη κάνει συνέχεια προσπάθειες για να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μας, μέσα από νέες εφευρέσεις και ιατρικές ανακαλύψεις, με αποτέλεσμα να εξυψώνουν την ευεξία των ανθρώπων σε πολλά επίπεδα. Σεμινάρια, σχολεία, πανεπιστήμια, συνέχεια ακονίζουν το μυαλό μας. Συμπληρώματα διατροφής φροντίζουν για τη σωστή διατροφή μας. Η ειρωνεία είναι πώς αναζητάμε συνέχεια εξωτερικές πηγές ενέργειας για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στον μοντέρνο τρόπο ζωής, χωρίς να δίνουμε έμφαση σε αυτή την ενεργειακή πηγή που είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμη.
Ολοι οι άνθρωποι εκφράζουν πολλά από τα συναισθήματά τους -ενθουσιασμό, γέλιο, αναστεναγμό, χασμουρητό, ξάφνιασμα, κραυγή, θυμό- με κυριότερο εργαλείο την αναπνοή. Σε στιγμές κρίσης με επίκεντρο
το συναίσθημα αγωνίας ή σωματικού πόνου, μας συμβουλευουν «πάρτε μια βαθιά ανάσα» έτσι ώστε να μειωθεί το αρνητικό συναίσθημα.
Το να ανοίγουμε επιδεικτικά τον θώρακά μας ή πολλές φορές αγχωμένα για να πάρουμε περισσότερο αέρα, δεν βοηθάει πάντα. Το θέμα είναι να πάρουμε σωστή αναπνοή με επίκεντρο το διάφραγμα. Το διάφραγμα, είναι ο πιο συγκεκριμένος μυς που χρησιμοποιείται για την αναπνοή. Οταν κατηφορίζει ο αέρας, ταξιδεύει ανάλογα με τα συναισθήματά μας προς τους πνέυμονες. Το οξυγόνο που εμπεριέχεται στον αέρα μεταφέρεται από τους πνεύμονες στο αίμα με το οποίο οδηγείται στους ιστούς. Το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται από αυτή τη λειτουργία μεταφέρεται με το αίμα πίσω στους πνεύμονες οι οποίοι με μία εκπνοή, το στέλνουν έξω στην ατμόσφαιρα.
Ο έλεγχος της αναπνοής δίνει μία νέα διάσταση ελέγχου και ευκολίας κάθε μας πράξης όσο απλή ή περίπλοκη είναι. Μάλιστα η αποδοσή μας σε κάθε δραστηριότητα είτε πρόκειται για τραγούδι, περπάτημα, σάουνα, εργασία, χορό, ομιλία, εξαρτάται άμεσα από τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε τον αέρα που αναπνέουμε. Στις αρχές του 1890 ένας Αυστραλός ηθοποιός ο Frederick Mathias Alexander, έδινε παραστάσεις «one man show» και ο Shakspeare ήταν η ειδικότητά του. Κάποια στιγμή, άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα στο λαιμό και στις φωνητικές του χορδές. Η ξεκούραση και η ιατρική αγωγή που ακολουθούσε, είχαν αποτέλεσμα θετικό μόνο για λίγο. Τη στιγμή που επέστρεφε στη σκηνή, επέστρεφε και η βραχνάδα. Κατάλαβε ότι έπρεπε να είναι κάτι που προκαλούσε τα προβλήματα στην ομιλία του, άμεσα συνδεδεμένο με την στάση του σώματος και την αναπνοή του. Παρατήρησε το σώμα του και είδε μια κακή στάση όπου αναπόφευκτα επιβάρυνε το λάρυγγα και όλο το αναπνευστικό του σύστημα. Μετά από αυτή τη μελέτη, τελειοποίησε τη μέθοδο Alexander.
Η άσκηση με επίκεντρο την αναπνοή στην ανατολή είχε και έχει μεγάλη διάσταση με πολλά θετικά αποτέλσματα. Στην κομφουκιανή άσκηση, η αναπνοή προσπαθεί να διευρύνει την επίτευξη γνώσης για την αγωγή του ήθους και της ζωτικής ενέργειας. Στο βουδισμό εμβαθύνουν περισσότερο και αποσκοπούν να απελευθερώσουν τον νου από τους περιορισμούς τής μόνιμης κατάστασης των επιθυμιών στον άνθρωπο, ενώ δίνεται μεγάλη έμφαση στην ηθική πειθαρχία για τη σωτηρία όλων, μέσα από τη διαλογιστική άσκηση με επίκεντρο τον αναπνευστικό διαλογισμό.
(Πηγή: HAIR&Style Τεύχος 67)
