Επικοινωνήστε μαζί μας:
Yπογράφει ο Φυσικοθεραπευτής Χαράλαμπος Τιγγινάγκας (Προϊστάμενος του τμήματος φυσικοθεραπείας του νοσοκομείου Aγιος Σάββας)
Η τενοντίτιδα ή τεντίνοση είναι η φθορά του τένοντα, είτε στην ένωσή του με τον μυ, είτε στην ένωσή του με το οστό. Αν συνυπάρχει επηρεασμός στο έλυτρο τότε μιλάμε για τενοντοελυτρίτιδα.
O όρος τενοντίτιδα δηλώνει την ύπαρξη φλεγμονής. Και αυτό γιατί υπήρχε η άποψη ότι το πρόβλημα ξεκινούσε από μερική ρήξη ινών τού τένοντα, που οδηγούσε σε φλεγμονώδη αντίδραση.
Νεώτερες απόψεις οι οποίες στηρίζονται σε μελέτες της κυτταρικής διαδικασίας σε χρόνια παθολογία του τένοντα, έδειξαν διαφορετικά αποτελέσματα. Δηλαδή, απουσία φλεγμονωδών κυττάρων και απουσία ρήξης ιστών. Αντίθετα, πιστεύουν ότι το πρόβλημα ξεκινά από εκφυλισμό του κολλαγόνου ιστού μέσα στον τένοντα. Για τον λόγο αυτό ονομάζουν αυτήν την παθολογία τεντίνοση ή τεντινίτιδα.
Υπάρχουν κάποιοι ερευνητές που πιστεύουν ότι η τεντίνοση προκαλείται από την κακή αντιμετώπιση της φλεγμονής στον τένοντα, στη διάρκεια της οξείας φάσης.
O τένοντας είναι μία ινώδης χορδή που ενώνει τους μύες με τα οστά. Σε αρκετές περιπτώσεις περιβάλλεται από ένα “σακούλι” το έλυτρο. Είναι ο καθοριστικός παράγοντας που επιτρέπει την κίνηση των οστών σαν αποτέλεσμα της μυϊκής σύσπασης. Το γεγονός αυτό τον καθιστά ευάλωτο σε τραυματισμούς, φθορές ακόμα και ρήξη μερική ή ολική.
Η τενοντίτιδα ή τεντίνοση είναι η φθορά του τένοντα, είτε στην ένωσή του με τον μυ, είτε στην ένωσή του με το οστό. Αν συνυπάρχει επηρεασμός στο έλυτρο τότε μιλάμε για τενοντοελυτρίτιδα.
Τις περισσότερες φορές προκαλείται από υπερβολική κούραση της περιοχής, συνήθως μετά από επαναλαμβανόμενη έντονη δραστηριότητα. Με τα χρόνια οι τένοντες χάνουν την ελαστικότητά τους προσθέτοντας ένα ακόμα επιβαρυντικό παράγοντα. Ακόμα μπορεί να οφείλεται στην ύπαρξη κάποιας σοβαρής νόσου όπως είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Oι αρθρώσεις που προσβάλλονται περισσότερο είναι αυτές που έχουν έντονη και συνεχή χρήση όπως είναι ο ώμος, ο καρπός, η φτέρνα και ο αγκώνας.
Βασικά Συμπτώματα:
- Πόνος στην άρθρωση κατά τη διάρκεια της κίνησης, αλλά μερικές φορές ακόμα και με την απλή επαφή.
- Επιδείνωση του πόνου κατά τη διάρκεια της νύχτας.
- Περιορισμός της κίνησης.
- Oίδημα.
- Πάχυνση και σκλήρυνση του ελύτρου με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η ολίσθηση του τένοντα και κατά συνέπεια να εμποδίζεται η κίνηση αλλά και να προκαλείται ένας χαρακτηριστικός ήχος.
- Μυϊκή αδυναμία που μπορεί να συνοδεύεται από μυϊκό σπασμό.
Διάγνωση:
Σημαντικό ρόλο στην διάγνωση έχει η λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού του ασθενή. Στη συνέχεια σημαντικές πληροφορίες θα πάρουμε από την κλινική αξιολόγηση. Oι ακτινογραφίες της περιοχής είναι αρνητικές, εκτός αν υπάρχουν οστικές δυσμορφίες ή έχουμε ολική ρήξη του τένοντα.
Θεραπεία:
- Διακοπή όλων των δραστηριοτήτων που συμμετέχει η συγκεκριμένη άρθρωση και ανάπαυση.
- Αν είναι δυνατόν το μέλος σε ανάρροπη θέση.
- Εφαρμογή πάγου και σε καμία περίπτωση ζεστού.
- Παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη φάρμακα.
- Laser χαμηλής ισχύος στην οξεία φάση.
- Ιοντοφόρεση με κορτιζονούχο φάρμακο.
- Χρήση ανάλογου της πάσχουσας περιοχής κηδεμόνα περιορισμού της κίνησης, που προοδευτικά θα αφαιρείται ανάλογα με την μείωση των συμπτωμάτων.
- Προοδευτική κινητοποίηση της άρθρωσης (mobilization).
Υπάρχουν περιπτώσεις, όπου απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση:
Συνήθως αφορούν παραμελημένες καταστάσεις, όπου λόγω χρόνιας φλεγμονής έχει προκληθεί πάχυνση του ελύτρου με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η ολίσθηση του τένοντα, ή έχει ασβεστοποιηθεί μέρος του τένοντα που πρέπει να αφαιρεθεί χειρουργικά, ή όταν υπάρχει ολική ρήξη του τένοντα.
Πρόληψη:
O καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της τενοντίτιδας είναι η πρόληψη, που περιλαμβάνει:
- Προετοιμασία της περιοχής με διατάσεις.
- Καλό μυϊκό σύστημα.
- Σωστή στάση και θέση του σώματος.
- Στις δραστηριότητες να συμμετέχουν περισσότερες από μία αρθρώσεις.
- Εναλλαγές δραστηριοτήτων.
- Συχνά διαλείμματα.
- Βελτίωση της τεχνικής σε αθλητές.
- Σε περίπτωση πόνου σταματάμε και ξεκουράζουμε την “πονεμένη” περιοχή.
(Πηγή: HAIR&Style, Τεύχος 37)
